Boekdetails

Een lied voor Jackson

  • Auteur: Celia Bryce
  • Jaar van uitgave: 2013
  • Prijs: 16.95
  • Pagina's: 206
  • Uitvoering: Paperback
  • Uitgeverij: Callenbach
  • ISBN: 9789026609046

Een lied voor Jackson is een ontroerend boek over Megan, die een hersentumor blijkt te hebben. In het ziekenhuis ontmoet ze Jackson, ook hij is doodziek. Ze wordt verliefd…

Het boek begint op het moment dat hoofdpersoon Megan de kinderafdeling van het ziekenhuis in stapt en ontdekt dat ze tussen kleine kinderen, baby’s, peuters komt te liggen. ‘Waar zijn de andere patiënten?(…) Ze is toch geen kind meer. Ze is bijna veertien’. Terwijl ze hierover wat loopt te mopperen, loopt een boomlange jongen haar omver. Haar eerste kennismaking met Jackson.

Jackson is blij dat Megan op dezelfde afdeling gekomen is. ‘Jij bent normaal’. In eerste instantie moet Megan niets van hem weten. Ze voelt zich te ziek door de kuur. Gaandeweg merkt ze dat de wereld van deze afdeling ‘haar wereld’ is, waar ze Jackson keihard bij nodig heeft. Haar wereld zal bestaan uit een doktoren, vaste verpleegsters en de andere zieke kinderen, waarvan de kleine doodzieke 7-jarige Kipper ook een grote rol in zal nemen. Het verblijf op in het ziekenhuis is even helemaal weg van de grote buitenwereld, waar iedereen zich druk maakt om onnozele dingen en geen idee heeft hoe het is om samen met andere kinderen doodziek van de kanker op een afdeling door te brengen. ‘Hier zijn duurt een eeuwigheid. Te moe om te bewegen, te weinig energie om te tekenen, zelfs geen puf om vriendinnen te whatsappen. Niet dat ze daar nou zo veel behoefte aan heeft. (…) School is iets wat hoort bij de wereld aan de andere kant van deze muren; zij hoort bij de wereld hierbinnen. ‘Alsof ze vastzit in een iglo, maar dan zonder sneeuw’.

Wanneer Jackson Megan al direct duidelijk maakt, dat ze waarschijnlijk niks van haar vriendinnen zal horen, wordt ze boos. Ze gelooft het niet. Helaas heeft Jackson gelijk. Megan snapt niet meer dat haar vriendinnen niet zien hoe ‘nep’ de problemen zijn die in de tijdschriften staan, die ze voorheen altijd met haar vriendinnen las. ‘Er worden vast mensen voor betaald om ze te verzinnen. Dat moet wel. ‘Is mijn vriendje gek op mijn beste vriendin?’

De auteur laat je voelen hoe het is om in een ziekenhuis te wonen. Je ligt in bed op je ‘gehoor’ en herkent de personeelsleden aan hun manier van lopen en doen. ‘De oncoloog, dokter Paddenmans, heeft een slepende tred, alsof hij zijn voeten niet fatsoenlijk van de grond krijgt of graag wil dat iedereen weet wie er langsloopt, of dat hij dat sloffende geluid gewoon leuk vindt’.

Megan en Jackson worden vrienden. Ze hebben alleen elkaar op de afdeling en hebben elkaar nodig. Maar ze zijn door hun verschillende kuren niet tegelijk op de afdeling. Pas bij de derde kuur komt Megan hem weer tegen. Ze zwerft met Jackson door de ziekenhuisgangen. En terwijl ze ontdekt dat ze een hele pluk van haar eigen haar in haar hand heeft, komen ze jonge, gezonde co-assistenten tegen ‘Er loopt een groepje jonge artsen voorbij, lachend als een troep krijsende meeuwen. Koppen vol haar, stuk voor stuk; alle kleuren dik en glanzend. (…) Alles aan hen is fris en strak. Nieuw. Als auto’s in een showroom, het soort dat iedereen wel zou willen kopen’.

‘Hebben ze dan echt niet in de gaten wat er aan de hand is?’

Megan moet weer naar het ziekenhuis om geopereerd te worden. Jackson is er ook. ‘Het valt haar op dat zijn benen dunner zijn, de botten scherper dan eerst, alsof ze langzaam door de huid heen komen, zijn ogen donkere grotten in de schaduw onder de klep van zijn cap. Zijn huid is dof’.

Hij kan niet zolang staan en zitten en ‘Schuif eens op, pruikenmeisje. Ik moet soms even liggen…’ Hij vertelt haar verhalen. Megan verbaast zich ‘Dit is niet de jongen die zij kent. Dit is een stokoude man die heel lang geleden heeft geleefd’. Hij vertelt en droomt over een andere wereld ‘Een ander moment, andere plek. Dan zou het volmaakt zijn’. Het blijkt dat Jackson die middag geopereerd moet worden. ‘De zon laat zich niet meer zien. Er is storm op komst’. (…) Megan kijkt naar de lucht buiten. Hij is grauw, een dikke deken van loodgrijze wolken vol regen’.

Jackson komt doodziek terug van de operatie. Daarna wordt Megan geopereerd. Door een infectie is ze dagenlang ziek en niet bereikbaar. Dan zoekt ze Jackson. Waar is J…? Komt hij nog terug? (…) ‘Sommige behandelingen kun je ook thuis ondergaan. ‘Nee, Megan, hij komt niet meer terug’.

Eenmaal thuis heeft Megan geen zin in aandacht, geen zin in feestjes, de klik met haar vriendinnen is er niet meer. Een vraag wordt niet gesteld: ‘Waar is …? Ze wil niet mee naar het feestje van het 96-jarige opa. Ze hoort van haar vader over een brief, over het vertrek van Jackson (dat Megan niet bewust meegemaakt heeft), ze wil de brief niet lezen die de familie van Jackson gestuurd heeft. Waarom zou ze? Ze weet al wat er in staat.

Uiteindelijk leest ze de brief toch. En eindelijk kan ze het contact met haar vriendin Emma weer oppakken, haar laten delen in haar wereld en vertellen over Jackson Dawes. ‘Daar staat Jackson Dawes – boom-, boomlang, met op zijn hoofd dat oude hoedje en hij zingt het oude liedje….(…)

Celia Bryce schreef met ‘Een lied voor Jackson’ haar eerste boek, haar debuut. Een prachtig, ontroerend boek over twee jonge ‘sterke’ mensen die samen heel zware dingen meemaken, maar door hun aanwezigheid veel voor elkaar betekenen. Een boek om een brok van in je keel te krijgen.

AP

 

Koop dit boek bij de plaatselijke boekhandel of BESTEL ONLINE